تبلیغات
تكیه میعادگاه - مقاله: خدا را بپرستیم یا غیر خدا را نپرستیم؟

http://poiweq2213.com/nabimages/hb/hhoseyn.gif

 


زیارت اربعین در کنار نشانه دیگری ه در بیا حضرت امام حسن عسگری علیه السلام  آمده است (۱) نشانه های پنج گانه مومن (شیعه) را مشخص می کنند. وجه مشترک این پنج نشانه چیزی نیست جز:ایمان به خدا و کفر به طاغوت
اما سوال اصلی اینجاست که آیا باید  دشمن محور مشترک باشد و یا دوست؟ قبل از پاسخ به این سوال به چند مورد خاص درمورد  پیاده روی اربعین اشاره میشود.
۱٫ قاعدتا نگاه شیعیان عراق و حتی تمام عراقی ها به شیعیان تمام کشورها از جمله ایران از منظر یک میزبان است و به “غیر” عراقی از دو باب میهمان و زائر نگاه می کنند ونوع برخورد خود را بر این اساس تعیین می کنند.

۲٫ قدمت این مراسم در عراق به طور طبیعی بیشتر از همه کشورهای دیگر است (مثلا چند سالی است پیاده روی اربعین در ایران هم برگزار می شود) و حتی اگر روزی تعداد شیعیان سایر کشورها در این مراسم بیشتر از شیعیان عراق شود باز انها این مراسم را جزئی از فرهنگ خود می دانند.
۳٫ در عراق هیچ گاه مرجعیت نقطه اشتراک نبوده و نیست و نخواهد بود! بلکه نقطه افتراق و اختلاف شیعیان عراق همیشه در بحث مرجعیت بوده است. از صدر اسلام تا کنون. در قرون اخیر نیز بر خلاف ایران هیچگاه عراق یک مرجع نداشته است و همیشه چند مرجعی بوده است.
۴٫ فرهنگ و آداب و رسوم مردم عراق بسیار متفاوت است با عرب کشورهای دیگر چه برسد با ایران. فرهنگِ پوشش و حجاب، رابطه زن و مرد، خوردن، خوابیدن، صحبت کردن و … که تمام این موارد در نوع برخورد ما با آنها تاثیرگذار خواهد بود. (جا دارد از خواهران محترمه درخواست کنیم که حجاب کامل اسلامی را در کشور عراق رعایت کنند و از پوشیدن لباس های رنگی و غیر متعارف به شدت خودداری کنند.)
۵٫ در این میان شیوه ی عزاداری و معرفت شیعه ی عراق نسبت به امام حسین علیه السلام نیز متفاوت است از شیعه ی ایران. حتی حکم فقهی مربوط به مسائل عزاداری در ایران و عراق متفاوت است. ممکن است آن چیزی که در عراق نوعا عزاداری محسوب شود در ایران عنوان عزاداری به خود نگیرد.
۶٫ نگاه شیعه ی عراق به این پیاده روی به هیچ وجه یک حرکت سیاسی درون شیعه نیست. اگر افق نگاهمان را نسبت به این حرکت بلند تر کنیم به این نتیجه میرسیم که هر چیزی (هر چیزی و هر چیزی) کوچکترین موج اختلافی در این دریای بی کران ایجاد کند مردود است و بدون شک باید این حرکت باعث همبستگی و وحدت شیعه با شیعه شود نه فضائی برای عقده گشائی و اختلاف افکنی. هر چند نگاه درست این است که اصلا موضوعات مربوط به شیعه نباید در این میان مطرح شود و به حکم “تعالوا الی کلمه الله” این اتفاق باید سبب گردهم آمدن همه مظلومین و مستضعفین جهان شود.
۷٫ امسال ویژگی خاص این اتفاق حضور اهل تسنن و آوارگان عراقی در موکب های حسینی است تا به صورت بالقوه تهدید یا فرصتی باشد برای شیعیان که بتوانند روی رحمانی شیعه ی اثنی عشری را منتقل کنند یا روی شیطانی شیعه تکفیری را. (انعکاس اتفاقاتی چون برپایی نمازهای جماعت و همزیستی شیعه و سنی در موکب های حسینی تصویر ویژه ی اربعین امسال می تواند باشد )
۸٫ بایکوت خبری رسانه های  دنیا نسبت به پیاده روی اربعین بدون تردید خواهد شکست و تلاش برای انحراف رسانه ای این مسیر و نشان دادن و بزرگنمایی جزئیات خلاف جریان اصلی در اولویت کاری رسانه های استکباری قرار خواهد گرفت.
اما برگردیم به سوال اصلی:
چرا محور وحدت: دشمن آری و دوست خیر؟
مقدمه ی ایمان در اسلام کفر است. لا اله….. الا الله…/ یکفر بالطاغوت و یومن بالله و …
خداوند متعال در قرآن کریم به رسولش می فرماید: قل یا اهل الکتاب تعالوا الی کلمه سواء بیننا و بینکم ان لا نعبدوا الا الله…
بگو یک کلمه بین ما و شما مشترک است. این نیست که خدا را بپرستیم. این است که غیر خدا را نپرستیم. غیر خدا را باید شناخت تا پرستش نکرد. غیر خدا شیطان است. کفر است. استکبار است و در یک کلام طاغوت است. شناخت طاغوت و مخالف با طاغوت نقطه مشترک همه اهل کتاب است چه برسد به شیعه و سنی که در کنار هم برای دفاع از اسلام شمشیر کشیدند و به شهادت رسیدند.
اگر بخواهیم بر محور تولی جمع شویم یک گزینه بیشتر نداریم و صد البته آن گزینه نه مرجعیت شیعه هست و نه هیچ چیز دیگر. تنها گزینه وجود مقدس حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام است. محبت حسین علیه السلام که بزرگترین جلوه آن در عزاداری و زیارت است.
محبت حسین علیه السلام و عزاداری نیز روی دیگر ظلم ستیزی است. تا ظلم درک نشود اشکی جاری نمی شود. تا ظلم درک نشود لتمه ای زده نمی شود. تا ظلم درک نشود دستی بر سینه نمی کوبد و ضجه ای بلند نمی شود. حتی تا ظلم درک نشود تیغی بر سر زده نمی شود. مادری که با دست خود بر سر فرزندش تیغ می زند داغی در دل دارد سنگین تر از داغ از دست دادن فرزندش. (هر چند این عمل شرعا به علت وهن چهره شیعه در ایران حرام باشد اما این حرمت نمی تواند باعث شود که این “درک ظلم” دیده نشود. همچنین بیان جمله اخیر به منظور تایید این عمل حرام نیست)
اما محور تبری وحدت شیعیان، اهل سنت و اهل کتاب چیزی نیست به جز آمریکا، اسرائیل، داعش و حتی سعودیِ حامی داعش. اما در موضوع وحدت روی دیگر سکه ی بغض اسرائیل حب فلسطین نیست. روی دیگر بغض آمریکا حب انقلاب اسلامی نیست. این مهم ترین نکته ایست که باید در حوزه فعالیت های فرهنگی و سیاسی در پیاده روی اربعین توجه داشت.
باید تلاش کرد تا اتفاق اربعین به یک جریان تبدیل شود. جریانی که ۱۱ ماه از سال فعالیت می کند و حرکت دارد و در اربعین می آید که نتیجه بگیرد.
 
نویسنده: حسین عباسی فر
۱٫ الْمِصْبَاحُ، لِلشَّیْخِ قَالَ رُوِیَ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْعَسْکَرِیِّ ع أَنَّهُ قَالَ عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاهُ الْإِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَهُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ بِالْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ ببِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‏
امام حسن عسگری (ع) فرمودند:
علامت های مومن (شیعه ) پنج چیز است؛ خواندن پنجاه ویک رکعت نماز در شبانه روز، ریارت اربعین،انگشتر به دست راست کردن، پیشانی را در سجده بر خاک نهادن
و بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز.
 
br تاریخ : جمعه 21 آذر 1393 | 07:33 ب.ظ | نویسنده : راه فــــــــــــردا ا نظرات

طبقه بندی: مطالب ارسالی، اربعین حسینی، مناسبت ها، مقالات محرم،
برچسب ها: مقاله: خدا را بپرستیم یا غیر خدا را نپرستیم؟،

br